RADIOLOŠKA DIJAGNOSTIKA

U stomatološkoj praksi, 1896.g., prvi put je upotrebljen rentgen aparat za snimanje zuba, a samim tim se tada i uvodi pojam radiološka dijagnostika. Od kraja 20-og veka, bilo je brojnih pokušaja da se standardni dvodimenzionalni snimak (2-D) pretvori u trodimenzionalni snimak (3-D).

2-D snimak ima dosta nedostataka jer stvara nejednako uvećanje, izobličenje i preklapanje anatomskih detalja na rentgen snimku.

Tehnologija 3-D snimka je predstavljena u Evropi 1998.g. Osnovne karakteristike 3-D snimanja su da, izvor zračenja i senzor, rotiraju 360 stepeni oko glave pacijenta i prave mnogostruke snimke (150-599 jedinstvenih snimaka), dok se rekonstrukcija snimaka odvija preko algoritma. 

Vreme skeniranja (snimanja) varira od 5-40 sekundi. (radiološka dijagnostika)

U odnosu na medicinski skener (CT), doza zračenja kod stomatoloških 3-D mašina za rentgen snimanje, je više desetina puta manja i iznosi kao doza prirodnog zračenja koju prime putnici u avionu, za vreme povratnog leta od Pariza do Tokija.

Bottollier-Depois JF, Chau Q, Bouisset P, et al. Assessing exposure to cosmic radiation on board aircraft. Adv Space Res.2003;32:59-66.

CBCT
CBCT
CBCT
3D Snimak
3D Snimak
3D Snimak
3D Snimak